ความพร้อมของ GE

ความพร้อมของ นักศึกษา หรือ มหาวิทยาลัย ที่ควร “เตรียม”

การเรียนในระบบการเรียนกลุ่มใหญ่ ร่วมกับระบบ E-learning ตามหลักสูตรแห่งการปฏิรูปการเรียนรู้
เป็นแนวคิดหลักของหลักสูตรวิชาศึกษาทั่วไปหรือที่รู้จักกันว่าวิชา GE 

โดยมุ่งเน้นพัฒนาทักษะการเรียนรู้จากคณาจารย์ผู้ชำนาญการ

 และเรียนรู้ด้วยตนเอง E-learning ที่จะเป็นรากฐานสำคัญสำหรับตัวนักศึกษา

ที่จะนำประสบการณ์การเรียนรู้ไปใช้กับศาสตร์สาขาวิชาต่าง ๆ ที่นักศึกษาสนใจได้ตามอัธยาศัย

 ซึ่งก็หมายความว่าทุกรายวิชาที่นักศึกษาถูกจัดให้เรียนในแต่ละภาคการศึกษา

 ก็คือการเตรียมความพร้อมก่อนที่จะออกไปใช้ชีวิตในสังคมใหญ่ 

เป็นวิชาที่เป็นความรู้พื้นฐานทั่วไปของนักศึกษาทุกคน 

และเป็นวิชาที่เป็นประโยชน์ต่อนักศึกษาทุกคน 

แต่เมื่อเกิดคำถามจากนักศึกษามากมายที่ได้เรียนในหมวดวิชานี้ 

คำถามที่เป็นข้อสงสัยว่าเรียนแล้วได้อะไร เข้าใจบทเรียนจริง ๆ หรือไม่ 

และปัญหาในด้านของสถานที่ในการจัดการเรียนการสอนหรือปัญหาของการเลื่อนตารางเรียนแล้ว

 ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่าวิชา GE ขาดความพร้อมที่จะเปิดการเรียนการสอนแก่นักศึกษา



ผู้เขียนได้รับฟังความเห็นจากนักศึกษาที่มีผลกระทบมาหลายคน 

บางคนบ้านไกลแต่ก็ต้องอยู่เรียนในเวลา 17.00 – 20.00 น. กว่าจะถึงบ้านก็ดึกดื่น 

เวลาที่แจ้งในตารางเรียนก็โดนเลื่อนบ่อยครั้ง บางครั้งเลื่อนไปเรียนวันหยุดเสาร์ - อาทิตย์ 

เพื่อนที่รู้จักกันก็มีธุระที่จะไปโบสถ์ในวันอาทิตย์เนื่องจากเป็นคริสต์เตียน

 รุ่นน้องปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาเรียนก็รู้สึกสับสน และปรับตัวสำหรับการเรียนในระบบมหาวิทยาลัยยังไม่ได้ 

แถมจะต้องมาเรียนตอนเย็น เหมือนเป็นนักศึกษาภาคค่ำ

 ยังไม่นับการบริการจากเจ้าหน้าที่ประจำสำนักวิชาการศึกษาทั่วไปและนวัตกรรมการเรียนรู้

อิเล็กทรอนิกส์ที่มาดูแลในห้องประชุมสุนันทานุสรณ์อีก นักศึกษาเข้าห้องเรียนแต่งตัวไม่สุภาพ

 ใส่รองเท้าไม่หุ้มส้นหรือนุ่งกางเกงยีนส์เข้าไม่ได้ แต่นักศึกษาหญิงบางคนใส่กระโปรงสั้น 

โดยการนำเอาชุดนักศึกษามาทำให้กลายเป็นแฟชั่น ไม่ติดเข็มสัญลักษณ์ ไม่มีกระดุม

 บางคนก็เข้าได้  กลายเป็นมาตรฐานไม่เท่ากัน 

บางครั้งนักศึกษามาสอบถามข้อสงสัยในรายวิชาก็ไม่มีเหตุผลให้

 เมื่อเป็นไปในลักษณะนี้นานเข้าก็ทำให้ขาดความเคารพซึ่งกันและกัน

 ระหว่างเจ้าหน้าที่และตัวนักศึกษาเอง 

และเมื่อสอบถามถึงสาเหตุการเลื่อนเวลาเรียนจากตารางบ่อย ๆ ทางเจ้าหน้าที่ก็ได้ให้เหตุผลว่า 

การเลื่อนตารางต่าง ๆ เกิดจากการที่มีรายวิชาเพิ่มขึ้น 

และมีจำนวนนักศึกษาเพิ่มขึ้นตามจำนวนชั้นปีจึงทำให้วัน – เวลาในการใช้สถานที่มีจำกัด

 จึงจำเป็นที่จะต้องเลื่อนการเรียนการสอนไปในบางคาบเรียน 

เมื่อมีเหตุผลมาให้อย่างชัดเจนขนาดนี้แล้ว แม้แต่เด็กปีหนึ่งที่เข้ามาใหม่

ก็ยังต้องเกิดข้อกังขาเลยทันทีว่า ใช้แค่ห้องประชุมสุนันทานุสรณ์ซึ่งเป็นห้องเรียนอย่างเดียว

 แต่จำนวนนักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยจัดตารางอย่างไรก็ไม่เพียงพอ 

และยังไม่รวมถึงการที่จะขอใช้ห้องประชุมในการจัดกิจกรรมต่าง ๆ ไม่ได้ 

ผู้เขียนได้มีโอกาสพูดคุยกับอาจารย์ท่านหนึ่งที่ทำงานในฝ่ายประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัย

 ก็ได้แสดงความคิดเห็นต่อเรื่องนี้ว่า ถึงแม้ตนจะทำงานให้กับมหาวิทยาลัย

แต่ก็พูดได้เลยว่า ระบบมันยังไม่พร้อม มหาวิทยาลัยอื่น ๆ ก็มีวิชาพวกนี้เหมือนกัน

แต่ว่าอาจจะเรียกไม่เหมือนกัน มหาวิทยาลัยเราที่จัดให้เรียนกลุ่มใหญ่

ก็เพราะคณะอาจารย์ต่างที่จะมาสอนใน วิชาศึกษาทั่วไปนั้น 

ส่วนใหญ่ก็มาจากคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีหรือคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์

เสียเป็นส่วนใหญ่ เนื่องจากเป็นวิชาพื้นฐาน 

การที่จะจัดสอนให้แก่ทุกสาขาวิชาในมหาวิทยาลัยก็เป็นไปได้ยาก

 เป็นการเพิ่มคาบสอนให้แก่อาจารย์อีก จึงจัดสอนแบบกลุ่มใหญ่ 

หลายสาขา หรือทั้งคณะก็แล้วแต่การจัดตาราง 

แต่มหาวิทยาลัยอื่นนั้นมีตึกสำหรับเรียนแบบกลุ่มใหญ่เลย กี่ห้องกี่ชั้นก็ว่ากันไป 

ส่วนมหาวิทยาลัยเราใช้แค่ห้องประชุมสุนันทานุสรณ์แค่ห้องเดียว 

นักศึกษาก็ตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสามปีสี่ เวลาเรียนมันก็ไม่พอ และเมื่อย้อนมาดูตัวนักศึกษาแล้ว

โดยเฉพาะปีหนึ่งที่เพิ่งจบจากชั้นมัธยม ศึกษามา ห้องเรียนหนึ่งแค่ 40 – 50 คน

 ยังไม่ตั้งใจเรียนเลย นับประสาอะไรกับห้องเรียนหลายร้อยคน

 เข้าห้องไปก็ถือแค่ว่ามาสแกนบัตรนักศึกษาเอาคะแนนการเข้าชั้นเรียนเพียงแค่นั้น  

ในคาบเรียนก็คุยกัน ไม่ฟังอาจารย์บรรยาย ความรู้จริง ๆ ก็คงไม่ได้ 

โดยส่วนตัวแล้วจากที่ผู้เขียนได้มีโอกาสเรียนมาตั้งแต่ภาคเรียนที่หนึ่งของชั้นปีที่หนึ่งเรื่อยมา

 ภาคการศึกษาละ 2 วิชา ก็เห็นว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ

 นอกจากนี้ก็ยังมีปัญหาของระบบการทำแบบฝึกหัดออนไลน์ และระบบส่งงานอีกด้วย

 เนื่องจากในกลุ่มเรียนมีนักศึกษามากเกินไป 

แล้ววิชาที่ถือว่าเป็นการเตรียมพื้นฐานความรู้ให้แก่นักศึกษาก็ไม่ได้ประโยชน์จริง ๆ เสียที

เนื่องจากปัจจัยหลาย ๆ อย่างของมหาวิทยาลัยที่เป็นข้อจำกัดไปเสียหมด

 และสิ่งแรกที่ผู้เขียนสัมผัสได้ชัดเจนก็คือความพร้อมของมหาวิทยาลัยเองนั่นแหละ



หากมหาวิทยาลัยคิดจะเปิดสอนวิชา GE ที่มีแนวการสอนที่ทันสมัยแล้วล่ะก็

มหาวิทยาลัยก็ควรจะพร้อมในเทคโนโลยีการบริการและสถานที่ให้มากกว่านี้

 เมื่อทางมหาวิทยาลัยยังไม่พร้อมขนาดนี้ นักศึกษาที่เป็นผู้รับจะได้ประโยชน์ไปแค่ไหน 

มันจะคุ้มหรือไม่ที่เสียงบประมาณค่าจัดพิมพ์หนังสือ ทำเว็บไซต์หรือแม้แต้ค่าจ้างเจ้าหน้าที่

 หมวดการเรียนวิชาศึกษาทั่วไปนี้ มีประโยชน์ด้วยกันทุกฝ่ายทั้งนักศึกษา 

อาจารย์ผู้สอนรวมไปถึงเจ้าหน้าที่ที่ดูแล แต่ระบบมันควรจะดีกว่านี้สักหน่อย

 ผู้เขียนได้ยินมาว่าในภาคการศึกษาหน้าอาจจะมีการปรับห้องเรียน

โดยอาจจะให้เรียนในห้องใหญ่ของตึกตามคณะต่าง ๆ 

และมีการถ่ายทอดวิดีโอคอนเฟอเรนซ์การบรรยายของอาจารย์ 

และด้านหลังของโรงอาหารก็มีการรื้อถอนเตรียมการก่อสร้างตึกขึ้นมาใหม่ 

โดยคาดว่าอาจจะสร้างเป็นหอประชุมเพิ่มเติม

 ตัวผู้เขียนในฐานะที่เป็นนักศึกษาคนหนึ่งก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าแผนการแก้ปัญหาจะเกิดขึ้นในเร็ว ๆ นี้ 

และวิชาการศึกษาทั่วไปเพื่อเตรียมความพร้อมของนักศึกษา จะพร้อมจริง ๆ เสียที