เป็น 'แค่' นักศึกษา

เป็นเวลากว่าสามปีแล้วที่ผู้เขียนได้ก้าวเข้ามาใช้ชีวิตในรั้วกำแพงแดงแห่งนี้ 

ด้วยความฝันจากชั้นมัธยมปลายที่คิดว่าการเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย

จะต้องมีความสนุกอยู่อย่างเต็มเปี่ยม เป็นการเริ่มต้นการใช้ชีวิตวัยรุ่นอย่างแท้จริง 

นับตั้งแต่วันแรกของการเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา 

สาขาวิชานิเทศศาสตร์ เอกวารสารศาสตร์ 

ที่มีความกระตือรือร้นในการศึกษาหาความรู้ในศาสตร์ที่ตัวเองรัก 

การมองหากิจกรรมต่าง ๆ ที่ผู้เขียนได้เคยตัดสินว่ามันเป็นส่วนสำคัญ

ที่จะทำให้ชีวิตวัยรุ่นในมหาวิทยาลัยเป็นไปอย่างสมบูรณ์

 เป็นทัศนคติของชีวิตนักศึกษามหาวิทยาลัยที่เคยวาดฝันไว้อย่างยิ่งใหญ่ในเมื่อครั้งยังเป็นนักเรียน

 แต่เมื่อสามปีได้ผ่านไป ความรู้สึกตรงนั้นก็ได้จางหายไปเกือบหมด

 กิจกรรมมากมายที่เคยได้ดูผ่านทางภาพยนตร์หรือที่เคยได้ฟังเรื่องเล่าจากผู้คนรอบข้าง

 แทบหาไม่ได้เลยจากมหาวิทยาลัยนี้ ความฝันที่เคยมีว่าการเป็นนักศึกษา
มันคงจะมีอิสระในการทำหลาย ๆ สิ่งเป็นอย่างมากจากที่เคยเป็นนักเรียน ได้ทำกิจกรรม

 ได้หาประสบการณ์ในมหาวิทยาลัยจากบุคคลและสิ่งแวดล้อม 

แต่ในตอนนี้ข้าพเจ้ากลับไม่เหลือภาพที่เคยวาดฝันเหล่านั้นอยู่เลย

มหาวิทยาลัยคุณภาพ ชั้นนำเพื่อปวงชน คือวิสัยทัศน์ของมหาวิทยาลัยที่แสนจะดูดี 

แต่ผู้เขียนก็ยังมองไม่เห็นว่านักศึกษามหาวิทยาลัยนี้

จะพัฒนาได้โดดเด่นกว่ามหาวิทยาลัยอื่นได้ยังไง 

และศักยภาพของนักศึกษาส่วนใหญ่ก็ยังเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏธรรมดา ๆ ทั่วไป 

โดยส่วนตัวข้าพเจ้าคิดว่ามันเป็นชีวิตนักศึกษาที่แสนจะธรรมดาและเรียบง่ายที่สุดแล้ว

 เมื่อทุกคนได้เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็จะมีตารางเรียนมาให้นักศึกษาแต่ละสาขา 

เราก็แค่มาเรียนตามตารางเรียนที่ถูกกำหนดไว้ให้ตามหลักสูตร

 วันหนึ่งก็เรียนเพียงแค่หนึ่งหรือสองวิชาเท่านั้น เรียนเสร็จก็กลับ ไม่ก็ไปเที่ยวกับเพื่อนต่อ

 กิจกรรมซึ่งพอหลุดพ้นจากการรับน้องและกิจกรรมในส่วนของสาขาแล้ว

 ก็จะเป็นกิจกรรมของมหาวิทยาลัยซึ่งโดยส่วนมากจะเป็นการจัดกิจกรรมเนื่องในวันสำคัญต่าง ๆ

 ยกตัวอย่างของผู้เขียนตลอดสองปีที่ผ่านมา ก็คือจะมีใครสักคนในกลุ่มเพื่อน

ที่ไปบังเอิญทราบมาว่าจะมีการจัดกิจกรรม ตัวข้าพเจ้าก็ไม่เคยเห็นการประชาสัมพันธ์ในการจัดกิจกรรม

ของมหาวิทยาลัยอย่างจริงจังเสียที สมมติว่าเป็นกิจกรรมเข้าพรรษาก็แล้วกัน 

จัดขึ้นที่ลานวิทย์ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ

 นักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยก็จะมารอกันตั้งแต่เช้า เพื่อมารอสแกนบัตรนักศึกษา 

พอจัดระเบียบต่อแถวรับการสแกนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ถือว่าเสร็จสิ้นการเข้าร่วมกิจกรรมวันเข้าพรรษา
ใครมาก็ได้หน่วยกิจกรรมใครไม่มาก็ไม่ได้ แต่ถ้าย้อนถามนักศึกษาว่ากิจกรรมนี้คืออะไร 

วัตถุประสงค์ในการจัดกิจกรรมคืออะไร ก็คงไม่มีใครตอบได้

 เพราะไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแค่มาเข้าแถวอย่างเดียวรอบันทึกรหัสนักศึกษาก็เป็นอันว่าเสร็จ

 มันก็ยังเป็นสิ่งที่อยากรู้ของผู้เขียนมาตลอดว่ากิจกรรมเหล่านี้จัดขึ้นมาเพื่ออะไรและเพื่อใคร 

เมื่อมันไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมาเลย


เมื่อก่อนผู้เขียนได้พยายามหาเหตุผลดี ๆ มาเป็นคำตอบในเรื่องพวกนี้ว่า 

อาจจะเป็นเพราะมหาวิทยาลัยเราไม่กว้างขวาง 

ไม่มีหอพักอยู่ภายในเหมือนมหาวิทยาลัยชื่อดังอื่น ๆ 

จึงทำให้นักศึกษาไม่ได้มีความรู้สึกรักในมหาวิทยาลัย รักในนคณะที่เรียน

 เพราะเรียนเสร็จสามชั่วโมงก็กลับบ้านกลับหอพัก ไม่ได้มีกิจกรรมที่ทำให้ผูกพันกับมหาวิทยาลัย

 แต่เมื่อนานเข้าผู้เขียนถึงได้รู้ว่าสิ่งสำคัญที่สุดก็คือตัวนักศึกษาต่างหาก

 การเป็นนักศึกษาราชภัฏสวนสุนันทา เราทำได้แค่นี้ 

ส่วนไหนที่มีคนบอกว่าไม่ได้เราก็จบอยู่แค่นั้นยอมรับว่าไม่ได้แม้จะไม่รู้เหตุผลว่าทำไมถึงไม่ได้

หากวันไหนที่นักศึกษาจะเริ่มรู้ตัวว่าสถานภาพของเรานั้น 

“เป็นถึงนักศึกษา” ไม่ได้เป็น “แค่นักศึกษา”

 เมื่อนั้นเราก็คงจะมีสิทธิที่จะทำอะไรได้มากกว่านี้ 

 ได้มีโอกาสที่จะใช้นวัตกรรมใหม่ ๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อนักศึกษาจริง ๆ

 มีพลังที่จะการขับเคลื่อนมหาวิทยาลัยที่เป็นของทุกคนไปในทิศทางที่อยากจะไป 

ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับตัวนักศึกษาเองว่าจะกล้าถามหาสิทธิที่ควรจะมี หรือว่าจะเป็นต่อไปเช่นนี้ 

มีคนชี้ว่าให้เดินตรง นี้ ห้ามออกนอกเส้นทาง เราก็เดินไปอยู่แค่นั้น 

ไม่มีทางได้ทราบเลยว่าระหว่างทางหรือเส้นทางเดินอื่นนั้นมีอะไรอยู่บ้าง

แต่เหตุการณ์ที่ทำให้ผู้เขียนยังมองเห็นพลังของนักศึกษาอยู่

และได้สัมผัสจริง ๆ ว่าพลังในตัวของนักศึกษานั้นยังไม่ได้มอดไหม้ไปเสียทีเดียว

ก็คือเหตุการณ์การเดินขบวนเรียกร้องไม่ให้นำมหาวิทยาลัยออกนอกระบบ

เมื่อวันที่ 31 สิงหาคมที่ผ่านมา ส่วนตัวได้มีโอกาสเข้ามาคลุกคลีในวงในของเรื่องนี้

จากการทำข่าวและรับรู้ความเคลื่อนไหวของนักศึกษา ฟีดแบค รวมไปถึงท่าทีของประชาคม

ว่าเรื่องนี้มันไม่ได้โพล่งออกมาแค่วันนั้นวันเดียว ที่นักศึกษาออกมามีส่วนร่วม

แต่มันมีเหตุการณ์ต่าง ๆ เป็นเดือน ๆ ก่อนหน้านี้ที่ นักศึกษาเกือบทั้งมหาวิทยาลัย

ให้ความสนใจ และเห็นว่ามันเป็นเรื่องสำคัญที่พวกเขาจะร่วมตัดสินใจด้วย

ถึงแม้ว่าหลังจากนั้นฟีดแบ็ค(แค่ส่วนหนึ่ง)จากผู้บริหารหรืออาจารย์ 

จะออกมาในทางทีไม่เห็นด้วย และออกมาบอกว่านักศึกษาถูกปลุกระดมโดยแกนนำ

เมื่อได้ยินมาเช่นนั้น ฉันก็ได้แต่ถอดทอนใจ และคิดว่าจนถึงขนาดนี้

ผู้บริหารและอจ.บางคนก็ยังดูถูกและไม่เชื่อมั่นในความคิดของนักศึกษา

อดคิดไม่ได้ว่าพวกท่านเหล่านั้นคิดกับนักศึกษาว่าเป็นนักเรียนหัวอ่อนกระนั้นหรือ